Aşk kadar kolay değildi,hikayemden çıkan hisler.Bir ileri bir geri savurdu bedenimi yıllarca.Onsuz olmak,onunla olmaktan çok daha güzeldi.Ne de olsa aşk dediğin,şu yüklediğimiz anlamlardan ibaretti.Belki onu gerçekten tanımış olsam bu kadar sevemezdim.Pinokyo'mdu o benim.Görüntüsünü bulup,içerisine bir ruh yerleştirdiğim..
Herkes'ten ve her şey'den en kolay kaçtığım yerimdi benim.Ne gereksiz hırslara ne de anlamsız egolarıma karıştırdım onu.Olduğu gibi sevdim,olduğu kadar tattım.O beni sevdi mi diye çok fazla düşünmedim.Benim onu sevmemle,onun sevgisinin ne alakası olabilirdi.O benim sonsuzluğum, ben ise onun için hiç bilmediği biri olmuştum. Sesimi duyuramadım.boğuldum.Sevgimi paylaşamadım,yoruldum.Aşkla büyüdüm ve sonunda yoğruldum.Eksileceğim korkusuyla adım atarken, çoğaldım. Bu kadar sevebilmenin cesaretiyle ben,'ben' oldum.Bir şey gördüm onun gözlerinde,çok sıcak,tanıdık,aşktan ve varoluştan.Hiç inanmadım biteceğine.Bunu her nefeste dile getirmekten korkmadım.Benim aşkım o olduğu sürece değil, ben var olduğumca vardı.Anlamadı! 'Seni Seviyorum' demekle,yanında olmakla aşk olur sandı.Ama olmadı o beni hiç tanımadı .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder